Seçim meydanlarındaki hareketlilik arttıkça, normalde toplumsal heyecanın da artması gerekirdi. Hani insanlar televizyonlara koşmalıydı; o konuşmaya başlayınca. Ya da radyonun sesini biraz daha açmalıydılar, onun adını duyunca. Gazetelerin sayfalarını çevirirken gözleri onun açıklamalarını aramalıydı insanların. Eeee ne de olsa seçilmiş ilk cumhurbaşkanı. Referandumun sözde galibi…

Peki, öyle mi? Hayır! Nerede o ihtişamla kürsüye çıkmalar? Nerede o eyyyy diye başlayan ajitasyonlar? Nerede o bilmem nerenin kılıyız diye çığlık atanlar? Kimse yok ortalarda; olanlar da toplama… Yüzünde heyecan kalmamış, gözünde fer… Kendi bile inanmıyor, kendi söylediklerine. Proje diye ortaya attığı şeyleri CHP yıllardır söylüyor. Kendi yıktıklarını inşa etmekten, yok ettiklerini kazandırmaktan bahsediyor. Komik oluyor, komik. Değil 16 yıllık siyasi iktidarın cumhurbaşkanı, İlçe belediye başkan adayı olsa daha inandırıcı şeyler söyler, daha heyecanlı olurdu. En azından diplomasını çıkarır masaya koyardı. Bunda o da yok…

Kim ne derse desin, bu iş bitti. 24 Haziran bir dönemin sonu olacak. Halk artık aynı şeyleri dinlemekten bıktı. Kendi gibi düşünmeyenler ya fetöcü ya PKK’lı, kendisini desteklemeyenler ise vatan haini. Ekonomiyi bozanlar dış güçler, terörü yaratanlar Siyonistler.  Bize oy verin terörü bitireceğiz, doları düşüreceğiz, dünyanın en gelişmiş ekonomileri arasına gireceğiz vs vs vs…

Bir şarkı mırıldanıyorum bugünlerde “ Güle güle sana, güle güle” bilmem anlatabiliyor muyum?