“Bir başlangıcı ve bir sonu olan süreç” değil midir; yaşamak? Yeryüzündeki tüm dinlerin yanı sıra bilimin de kabul ettiği gerçek değil midir bu ? Yaşam bulan her insan bir gün ölmüyor mu?
Bunca kral,han, hakan toprak olmadı mı? Düşünürler,bilim adamları,filozoflar ve hatta peygamberler bir bir göçüp gitmedi mi bu dünyadan? Var mı kazık çakan? Bir gün sıra bizlere de gelmeyecek mi? Bugün nefes alıyorsak yarın ne olacağını bilen var mı?
Bir anne hayat verdiği bebeğini kucağında emzirirken bilmiyor mu; bir gün o bebeğin toprak olacağını? Bir evlat ellerine sarılıp öperken babasının,annesinin bilmiyor mu; bir gün ayrılıp gideceklerini? Bilmiyor mu bir kardeş ,gün gelecek ağabeyini; bilmiyor mu bir ağabey gün gelecek kardeşini kaybedecek. Ve bir kız kardeş ya da abla acıların en büyüğünü yaşayacak… Biliyor elbette. Yoksa ” ölüm bizi ayırana kadar seveceğim” der mi bir sevgili?
Bilmesine biliyor da insanoğlu yine de ağır geliyor ölüm acısı. İnsan olmanın özelliği de bu olsa gerek. Her ne kadar kaybettiğiniz insanın yaşamı , inançları, değerleri, mücadelesi onurunuz olsa da canınız yanıyor… Her ne kadar güzel olan anılarımla yaşayacağım ,güzel olan anılarımı yaşatacağım deseniz de acı geliyor çörekleniyor yüreğinize. Doğada tüm canlıların hatta cansızların bir ömrü olduğunu düşününce teselli buluyorsunuz; nasılsa sıra bize de gelecek diyorsunuz…
Ve diyorsunuz ki; acı insana özgüdür tıpkı yaşamak ve ölmek gibi. Öyleyse yaşama sahip çıkmalı, sevdikleriyle hayata tutunarak acısını yakıştığı gibi yaşamalı insan. Değerlerine, inançlarına sahip çıkarak…