Bir insan daha canına kıydı

Milli gelirimiz artmış, çağ atlamışız. Köprülerimiz, duble yollarımız yapılmış. Kendi savaş uçağımızı, tankımızı, savaş gemimizi yapacak düzeye gelmişiz. Uzay teknolojisini yakalamışız vs. vs. vs.

İyi de bütün bunlar doğruysa insanlar neden canına kıyıyor? Bir gün bakıyorsunuz bir anne çocuğuna süt alamadığı için intihar ediyor. Başka bir gün, bir baba emekli maaşına haciz konulduğu için meclis önünde kendisini yakıyor. Bir eş pazar alışverişine gidemediği için, cebinde bir buçuk lira ile kendisini vuruyor.  Başka bir baba önce çocuklarını ve eşini sonra kendisini öldürüyor. Dört kardeş oturuyor aynı masaya siyanürlü meyve suyu içerek yaşamlarına son veriyor.  Peki, her şey iyi, güzelse, her şey yolunda gidiyorsa bu insanlar neden canına kıyıyor?

Bugün yine bir intihar olayı duyuldu. Kütahya’da manavlık yapan ve işyerini kısa bir süre önce devreden Mesut Eruyar isimli vatandaş, ekonomik sıkıntılar nedeniyle girdiği bunalımı atlatamayarak hayatına son veriyor.  Bir eşi ve altı aylık bebeği olan bir baba, nasıl olur da geride kalacak eşi ve altı aylık bebeğini düşünmeden intihar edebilir?

İşte on yedi yıllık AKP hükumetinin ülkeyi getirdiği nokta burası. İşte ülkenin asıl gündemi bu. Bir tarafta bir eli yağda, bir eli balda saltanat sürenler diğer tarafta yaşamdan umudunu keserek hayatlarına son verme noktasına gelen insanlar.

Üzerinde düşünülmesi gereken en önemli konu bu, başka bir şey değil.  Gazeteleri açın okuyun her gün intihar haberleri.  Artık öylesine alışıldı ki intiharlara, sadece isimleri okuyup geçiyoruz; acaba tanıdık birisi mi diye. Ve farkında mısınız? Artık intihar eden insan sayısı üç dört kişi değilse; yani toplu intihar değilse televizyonların büyük bir bölümü yayınlamıyor bile ya da bir iki cümle ile geçiştiriyor. Gazetelerin ise küçük bir köşesinde yer alıyor çoğu zaman.

Oysa toplum olarak çok büyük bir tehlike ile karşı karşıyayız. İnsanlar kendisini, ailesini öldürme noktasına gelecek kadar bunalım yaşıyorsa, başkalarına neler yapmaz? Toplum bu kadar gergin, umutsuz, çaresizken neler olabilir düşünebiliyor musunuz? Hele bir de sürekli kullanılan ayrıştırıcı dil, öfke söylemlerini düşünürsek, küçücük bir olay öfke patlamasına sebep olabilir. Küçücük bir tartışma büyük kavgalara, çatışmalara sebep olabilir.

Hükümet bu konuyu görmezden gelmeden acilen gündemine almalı, dar gelirlileri özellikle de geliri olmayan insanları koruyacak, sahip çıkacak programlar hazırlamalıdır. Bunu yapamıyorsa da derhal istifa etmelidir.  Durum gerçekten çok, çok vahim…