Gazeteci/ yazar / şair olmak…
Kim ne derse desin nankör bir meslektir. Çoğu zaman sıkıntı yaratır insan hayatında. Kimi zaman sürgün edilir, kimi zaman kurşunlar yağar üzerine. Kimi zaman hapislere atılır, kimi zaman hain ilan edilir. Kimi zaman yokluk, sefalet içindedir; yaranamaz kimseye. Aldığı konuşulur, yediği/içtiği söylenir, yoksulluğu göze görünmez; yapamadıklarından, yaşayamadıklarından kimse bahsetmez. Zordur, meşakkatlidir hatta tehlikelidir; gazetecilik/ yazarlık/ şairlik…
Bazıları vardır şanslı; şöhreti çabuk yakalar. Bazıları vardır; kimse tanımaz. Belki bir köşe yazısı hatırlanır, belki bir haberi hafızalarda yer alır, belki de şiirleri şarkı olur dillerde; ama adı bilinmez, kendi tanınmaz. Gazetelerde fotoğrafları yayınlanmamıştır; köşe yazısından başka. Öyle televizyon ekranlarında da göremezsiniz. Aldığı ödül falan da yoktur. O sadece görevini yapar. Gazetecidir haber peşinde koşar. Yazardır kelime, kelime dokur sayfaları. Şairdir döker yüreğindeki sevdaları…
Çoğunlukla başı derttedir. En büyük dert ise ekmektir. Kolay iş bulamaz, bulduğu işte kolay çalışamaz. İşine karışan da çoktur, akıl verende. İşine gelmeyen zaten her yerde…
Ha bir eli yağda, bir eli balda olanları da vardır. Hani ne suya, ne sabuna dokunmayan türden; etlisine sütlüsüne karışmayan, bir de her dönemin adamı olan…
Dedik ya! Nankör bir meslektir. Gün gelir meslek ahlakı, meslek onuru gereği sahip çıkılması gerekenlere sahip çıkmayanlar, sahip çıkılmayanların cellatlarıyla baş başa kaldığında; meslek ahlakı, meslek onuruna sahip çıkanları bulurlar yanlarında, şöhretlerine şöhret katarlar diğer yanda… Dedik ya en başta! Nankör bir meslektir gazetecilik/yazarlık/şairlik…
