Bunlar insan olamaz
Neredeyse saatlerdir gazeteleri inceliyorum, internet sitelerini dolaşıyorum yok, iki satır bir açıklama yok. Sanki hiç yaşanmadı, sanki hiçbir şey olmadı…
Sanki dört kardeş yokluk, çaresizlik içerisinde hiç kimseye, hiçbir şey duyurmadan hayatlarına son vermediler. Sanki bir sonbaharda dökülen dört yapraktılar. Umursamadılar, nedenini sormadılar. En küçük bir vicdani rahatsızlık duymadan tozpembe hayaller pazarlamaya devam ettiler.
Dar gelirlilere düşük faizle, uzun vadeli ödeme koşuluyla ev alma imkânı tanınacakmış(!) 2020’de gelirler artacakmış(!) Çiftçilere büyük destek verilecekmiş(!) Ha bir de, Mevlid-i Nebi Haftası’nın açılış töreni varmış(!) Cumhurbaşkanı da bu açılış törenlerine katılacakmış (!)
Dört can, bu ülkenin dört vatandaşı, dört kardeş aynı gün, aynı yerde, aynı saatlerde hayatlarına son veriyorlar. Sebep, maddi imkânsızlıklar. Validen ses yok. Kaymakamdan ses yok. Belediye başkanlarından ses yok. Milletvekillerinden, bakanlardan ses yok. Cumhurbaşkanından ses yok…
Bir ağacın dört dalı kırılsa üzülür insan. Dört çiçek koparılsa dalından öfkelenirsiniz. Dört kardeş kıyıyor canlarına devletten ses yok. Vali, kaymakam, belediye başkanları, milletvekilleri, bakanlar, cumhurbaşkanı hepsi birden hesap vermeli!
Dört kardeşe sahip çıkamayan devlet, dört kardeşe sahip çıkamayan hükümet, dört kardeşe sahip çıkamayan kaymakam, vali, belediye başkanları, milletvekilleri, bakanlar, cumhurbaşkanı ne işe yarar? Dört kardeşi doyuramayan, dört kardeşi koruyamayan devlet, hükümet, cumhurbaşkanı ülkesini nasıl korur, insanlarını nasıl doyurur?
Yazıklar olsun! Yazıklar olsun kahramanlık öykülerine. Yazıklar olsun vicdan, adalet, merhamet dağıtılan hikâyelere. Dört can gitti bu dünyadan, dört kardeş! Sessizce ayrıldılar aramızdan kimseyi suçlamadan, geride bir de not bıraktılar insanları uyaran. Ve kimseden ses yok hala…
