Güzel olan her şey rahatsız ediyor onları. Gülen yüzler, mutlu insanlar huzursuzluk kaynağı oluyor adeta. Karşılarında mutsuz, umutsuz, çaresizlikten boyun eğmiş insanlar görmek hoşlarına gidiyor; çünkü en iyi yaptıkları şey istismar…

İnsanlar mutsuz, umutsuz çaresiz olacak ki; din ile istismar edilecek. Yoklukların, zorlukların nedeninin  bu dünyada sınanmak olduğuna, mükâfatlarını öbür dünyada göreceklerine inandırmak, şükretmesini sağlamak kolay olsun.

İnsanlar yokluk, sefalet, sıkıntı içinde yaşayacak ki;  yapacakları sözde sosyal yardımlar ile minnet duymalarını sağlamak kolay olsun,  göz boyamaya dönük hizmetler yapacaklar ki; bizden önce şu var mıydı, bu var mıydı diyecek sözleri olsun.

İnsanları ayrıştıracak, başkalaştıracak hatta düşmanlaştıracaklar ki; karşılarında çatışan, ayrışan mezhepler, ırklar ,diller, dinler olsun; olsun ki güçlü bir muhalefet oluşmasın.

İşte bunun için huzursuz, işte bunun için gerginler.  Bugüne kadar kullandıkları şiddet diliyle, ayrıştırma yöntemiyle hep kazandılar daha doğrusu kazandıklarını sandık.  Kızdık içten içe kendimize, nasıl oluyor (?) bu oyu kim veriyor(?) diye.  Sonra bir gün sandıklara sahip çıkıldı ve gördük ki kazanan onlar değil.

Şimdi insanlar umutlu, şimdi insanlar kararlı. Her şey güzel olacak diyor sanayici, her şey güzel olacak diyor üretici. Sanatçılar sesini yükseltiyor her şey güzel olacak, spor adamı konuşuyor her şey güzel olacak, barolar nöbette dillerinde her şey güzel olacak sözleri. İstanbul haykırıyor her şey güzel olacak seninle Ekrem İmamoğlu…

İşte bunun için saldırmaya, bunun için tehdit etmeye başladılar sanayiciyi, üreticiyi, sanatçıları, aydınları… Biliyorlar, gördüler, anladılar baharın gelişini engelleyemeyeceklerini, anladılar sonun başlangıcını…