Elinde yay, arkasında kıl çadırlar, yüzünde bildik gülümsemesiyle görünce, farkında olmadan “eyvah!“ demişim kendi kendime. Yanımdaki arkadaşın biraz şaşkın, biraz da ürkek bir ses tonuyla “ ne oldu?” sorusuyla kendime geldim.

Malazgirt Zaferi’nin 946.yıl dönümü kutlamaları haberlerini okuyorum baksana dedim; ekrandaki fotoğrafı göstererek, elinde yay, arkasında kıl çadırlar, yüzündeki bildik gülümsemesiyle Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan. Fotoğrafın altındaki haber; Erdoğan ok atacak(!)

Birden gözümde canlandı Erdoğan ve ok. Gözüm, bir elinde yay olan fotoğrafa takılıyor, bir de Erdoğan’ın bildik gülümsemesine… Sonra, sonra da Cihan geliyor aklıma. Hani şu Erdoğan’ı sırtından atan at… Nasıl acemice yürümüştü Cihan’ın üzerine? Huysuzlandığı her halinden belli olmasına rağmen ısrarla üzerine binmeye çalışmıştı;hatırlıyor musunuz? Sonuç; malum…

Ya aynı şey olursa? Yani ata binmesini bilmemesine rağmen ata binmeye çalışması gibi. Hani o zaman at; yani Cihan attı sırtından kurtuldu. Ya ok atmasını bilmeden, eline alır da yayı ok atmaya kalkarsa ,ne olur o zaman?  Ya bir de gaza gelir de Malkoçoğlu gibi at sırtında atacağım oku derse…

Eyvah, eyvah ki, ne eyvah? Etrafında bir tane “ efendim olmaz, bu iş maharet ister, eğitim ister, ona buna laf atmaya benzemez” diyecek kimse yok ki…  Etraftaki insanların yarısı yaralanıp, yarısı ölse “ taksirat, vadeleri dolmuş” diyerek eline kalan okları tutuştururlar.

Etkinlikler iki gün sürecekmiş. Konserler verilecek, mehteran gösterisi sunulacakmış. 250 sporcu uzun menzil ok atışı yapacak, atlı okçuluk da yapılacakmış. Hepsine tamam. Gidin katılın, keyifle izleyin; ama Cumhurbaşkanı Erdoğan yayı oku eline aldı mı kaybolun ortadan; ya da tam siper yatın yere; ya önünüze yersiniz oku ya da ardınıza  benden söylemesi…