Gerek cumhurbaşkanı tarafından, gerekse iktidar kanadından koparılan yaygaralara bakınca bir an Türkiye’de yaşadığımı unuttum. Hani şu 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü’nde bile kadınların yerlerde sürüklendiği, biber gazlarını solurken kafasına copların indirildiği ülkede. Hani şu Metin Lokumcu’nun, hani şu Berkin Elvan’ın, hani şu Abdullah Cömert’in, hani şu Ali İsmail Korkmaz’ların ve adını şu an hatırlayamadığım onlarca belki de yüzlerce insanın katledildiği ülkede…

Ne kadar da güzel anlatıyorlar? İnsan hakları diyorlar. Özgürlükler diyorlar. İnsan iradesi yasaklanamaz diyorlar. Hani demokrasi? Hani insan hakları? Hani hak? Hani hukuk? Hani adalet diyorlar?

İyi diyorlar, güzel diyorlar da yalnız unuttukları bir şey var. Yasa, kanun… Yani insanların toplum düzenini bozmamak adına uymak zorunda olduğu kurallar. Hani herkes için geçerli olan kurallar. Hani cumhurbaşkanı, başbakan, bakan, büyükelçi, konsolos ayrımı olmaksızın uymak zorunda olduğu kurallar. Hani ülkemizde unuttuğumuz,unutulan kurallar…

Siyasi partilerin yurt dışında miting düzenlemesi yasak mı; yasak… AKP bunu bilmiyor mu? Biliyor; çünkü siyasi partilerin yurt dışında miting düzenlemesi, 2008’de AKP iktidarı döneminde yasaklanmış. Öyleyse neden bu ısrar?  Neden kendilerinin yasalaştırdığı, kendilerinin yasakladığı yasaklara kendileri uymak istemiyor?

Bunun iki nedeni olabilir. Ya Türkiye’de olduğu gibi yasa, anayasa, uluslararası hukuk gibi kavramları istedikleri zaman yok sayabileceklerini; istedikleri zaman yasaları, anayasayı, uluslararası yasaları çiğneyebileceklerini düşünüyorlar ya da bilinçli olarak mağdur olmuş görüntüsü yaratmaya çalışıyorlar. Sizce neden  hangisi? Almanya ya da Hollanda’ya öfkeliymiş gibi davranmalarının gerçek nedeni ne?