Bir insan meslek hayatı boyunca insanları korusun, onların can ve mal güvenliğini sağlasın arsızıyla, hırsızıyla, ahlaksızıyla, psikopatıyla teröristiyle her an ölüm tehlikesi yaşayarak, en ağır koşullarda görev yapsın. Herkes düğünde, bayramda tatildeyken, konserlerde, spor müsabakalarında eğlenirken o görev başında olsun. Sonra, sonra anayasa mahkemesinin önünde elinde “ Para için değil, onurumuz için” yazılı dövizle canına kıysın…

Hani kanımız kurudu derler ya o şekilde donup kalıyoruz, gözlerimiz habere kilitleniyor. Bu nasıl bir şey? En ağır koşullarda, en tehlikeli görevleri yap ,adeta ölümle burun buruna yaşa, sonra silahını kafana daya tetiğe bas…

Emeklilerin maaşı dilimize pelesenk olmuş, çok az hatta açlık sınırının altında diyoruz, diyoruz da kim umursuyor? Vurgunu vuran vurana, piyasaları dolandıran dolandırana iken, milyarca dolar piyasalar çarpılırken, yandaş holdinglere milyarlarca vergi affı getirilir, ormanlar, araziler, zeytinlikler, nehirler, belli çevrelere peşkeş çekilirken emekliye kaynak yok diyerek açlık sınırının altında maaşı reva gören iktidarın acaba zerre kadar vicdanı sızladı mı? Geride acı içinde kalan iki çocuk bir eş gözlerinde canlandı mı?

Hiç sanmıyorum. İktidar emeklileri devletin sırtında yük olarak görüyor, yaşam koşullarını iyileştirmek için kılını kıpırdatmıyor. Sadece emekliler mi? Maaşla çalışanların çok büyük bölümü, çok düşük ücretlerle yaşamak zorunda bırakılıyor.   

Emekli polis memuru Ali Şekeroğlu’nun intiharı sonrası küçük bir araştırmayla edindiğim bilgi sonrası tüylerim diken diken oldu. Emniyet Teşkilatı Sendikası verilerine göre 2024 yılında 73, 2025 yılında 82 polis memuru canına kıymış. 2026 yılının ilk dört ayında 23 polis intiharı yaşanmış…

Bu devlet ne iş yapar? Her yıl bu kadar polis canına kıyarken nasıl seyirci kalır? Sosyal medyada gönüllü yapılan anket sonucunda, ankete katılan polislerin yüzde otuz beşi hayatlarında en az bir kez intiharı düşündüklerini söylemiş. Bu nasıl bir çalışma ortamı? Üstelik sadece ekonomik de değil bir yığın sorunları varmış. Uzun ve düzensiz çalışma saatleri, mobbing ve amir baskısı, “sahipsizlik” duygusu, sosyal yaşamın kısıtlanması gibi sorunlar da üst seviyedeymiş.

Belki biraz ağır olacak; ama bu insanları canına kıyma noktasına getiren çalışma koşullarının sorumlusu iktidardır. Ve canına kıyan her polis memurunun vebali onların üzerindedir. Cumhurbaşkanın talimatıyla, İçişleri bakanı derhal harekete geçmeli, çalışma koşulları, ücretler, sosyal haklar yeniden düzenlenmeli. Aksi halde, şimdiye kadar olduğu gibi seyirci kalırsalar canına kıyan polislerimizin vebali, ilerde yaşanabilecek intiharların günahı da, sorumluluğu da siyasi iktidarın olur.

Şimdiye kadar intihar etmiş tüm polislerimize rahmet, yakınlarına sabır ve başsağlığı dilerim.