Bugün 1 Mayıs dünya işçi sınıfının birlik, mücadele ve dayanışma günü.  İkinci Enternasyonal’de ilan edildiği yıl olan 1889’dan itibaren tüm dünyada büyük bedeller ödenerek kutlanan gün. Öncelikle işçi sınıfının emek mücadelesinin 1889’dan bugünlere taşınmasına katkı sunan ve gelecekte sürdürecek olan yiğit insanlara şükranlarımızı sunmak; bu uğurda hayatını kaybeden işçi sınıfının onurlu temsilcilerini saygıyla anmak istiyorum.

İşçi sınıfı bugünlere kolay gelmedi. Mücadelesinde aç kaldı, açıkta kaldı, canından oldu; insanca yaşam hakkını istemekten, üretimden doğan haklı payını talep etmekten vazgeçmedi. Ne yazık ki bugün, yüz yılı geçen mücadele sürecine rağmen hala dünyanın birçok ülkesinde açlık sınırının altında ücretle çalışmak zorunda kalan işçiler var. Ucuz işgücü olarak çalıştırılan kadınlar, çocuklar var. Ve ne yazık ki emek mücadelesinde onlarca, yüzlerce, hatta binlerce şehit veren ülkemizde de durum dünya gerçeğinden farklı değildir.

Ülkemizde asgari ücret açlık sınırının altındadır ve kadınlarımız, çocuklarımız düşük işgücü olarak çalıştırılmaya devam etmektedir. İşsiz kitleler, çalışanlar için tehdit aracı olarak kullanılmaktadır. Bugün çağ atlamakla, gelişmekle, yollar, köprüler yapmakla, tanklar, İHA’lar,  üretmekle övünen iktidarın ne yazık ki onları üreten işçiler, emekçiler adına yaptıkları hiçbir şey yoktur. 17 yıllık iktidarları boyunca iş kazaları( cinayetlerinde )artmış, güvencesiz çalıştırma koşulları yaygınlaşmış, işçilerin yaşam düzeyi düştüğü gibi işsizlik en üst düzeylere yükselmiştir. Elbette işçi sınıfı her şeyin farkındadır, mücadelesini etkin şekilde sürdürmeye, günü geldiğinde hesap sormaya hazırdır. Tıpkı 31 Mart yerel seçimlerinde olduğu gibi…

Dünyanın neresinde bir yaşam varsa orada emek vardır, emekçi vardır. Dünyayı güzelleştiren o emektir. Emeğiyle, alın teriyle, onuruyla yaşayan tüm emekçilerin birlik dayanışma ve mücadele günü 1 Mayıs kutlu olsun.