Bugünden bir şeyler yazmak gerekiyor; trafik kazaları, kaçan boğalar, kendini yaralayan, yaralayacak olan acemi kasaplardan başka. Birde boğazın kızıl akan sularını…
Mangal başında bekleyen çocuklar ve şişe et saplayan kadınlı, erkekle aileler. Salatalar ne oldu diye sabırsızca seslenen evin reisi. Geçim derdi falan kalmadı akılda, ne taksit, ne ödenecek kira, ne de okul masrafları; kesildi bir şekilde kurban, Allah’a yakınlaşıldı. Ha, bu arada derin dondurucu da etler de özenle istiflendi; kemikli, kemiksiz, kıymalık, kuşbaşı…
Hani uzun tatilden istifade Kıbrıs’a falan uçan da oldu. Bir kurban parasının üstüne üç beş kuruş koydum mu doğru tatile diyenler; nasılsa tatil dönüşü eşe, dosta, çevreye “şekerim ben Kızılay’a bağışladım, gardaş ben Mehmetçik Vakfına gönderdim ” diyecekler.
Ve bir kenarda eli koynunda, gözü televizyonda haber izleyen analar. Ve bir kenarda aileye belli etmeden kulağı radyoda, haber dinleyen, hızlı hızlı gazete sayfalarını karıştıran babalar. Çocukları asker, çocukları polis olan aileler. Çocukları dağlarda gezen aileler. Düşündükçe, yürekleri göğüs kafesinden fırlayacakmış gibi çarpan zavallı aileler. Kimse şehitlik, kahramanlık edebiyatı yapmasın; yüreği yanan onlar, canından can giden onlar. Kimse bilemez çektikleri acıları, kimse bilemez yaşadıkları korkuları.
Hani analar ağlamayacaktı ülkemizde. Hani gençlerimiz ölmeyecekti, öldürülmeyecekti dağlarımızda? Bak bugün arife; bayramdan bir gün önce. Bir ananın daha yüreğine ateş düştü; yarın getirecekler bayrağa sarılı tabutunu. Belki bir daha, bir daha, bir daha şehit haberleri gelecek, bir daha tabutlar dizilecek gözlerimizin önüne.
Ve sen, sanıyor musun ki; o anaların yüreği yanarken sen mutlu olacaksın? Ve sen, sanıyor musun ki; istediğini alacaksın? Bu bayram seninle son bayram olursa, asıl o zaman kutlu olacak. Bundan sonra ki bayramlar sensiz olursa güzel olacak.
Kazasız, belasız, ocaklara ateşlerin düşmediği bir bayram dileğiyle, bayramınız kutlu olsun. Gençlerimizin ölmediği, öldürmediği bayramlar dilerim.
